در اوایل دهه ۱۹۹۰، استونی از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی به عنوان یک کشور تازه استقلال یافته بیرون آمد. در زمانی که بسیاری از جمهوریهای شوروی سابق بر بازسازی اقتصاد و ساختارهای حکومتی خود متمرکز بودند، استونی یک فرصت منحصر به فرد را تشخیص داد: پتانسیل فناوری دیجیتال برای ایجاد تحول در آن. این کشور کوچک بالتیک، اینترنت را نه تنها ابزاری برای ارتباطات، بلکه ابزاری برای تجسم مجدد حکمرانی، مشارکت شهروندان و رشد اقتصادی میدید.
این تصمیم برای پذیرفتن زودهنگام و کامل اینترنت تنها از سر ضرورت نشات نگرفت، بلکه با این باور که فناوری میتواند نقشی اساسی در شکلدهی آینده کشور داشته باشد، تقویت شد.
دگرگونی استونی به نام استونی الکترونیکی شناخته شد – یک جامعه دیجیتالی که بر پایههای اینترنت ساخته شده است. این ۳۰ سال گذشته فقط در مورد استفاده از ابزارها و پلتفرم های جدید نبوده است. استفاده از اینترنت برای ایجاد جامعه ای دموکراتیک تر، شفاف تر و کارآمدتر بود. به شهروندان این امکان داده شده است که به صورت آنلاین رای دهند، مالیات بپردازند، اسناد قانونی را امضا کنند، و تقریباً به تمام خدمات دولتی (به جز پرونده های طلاق) دسترسی داشته باشند. این زیرساخت دیجیتال شفافیت و پاسخگویی را افزایش داد و در عین حال خدمات دولتی را برای همه شهروندان قابل دسترسی تر کرد. و استونی را به یکی از پیشرفته ترین جوامع از نظر فناوری در جهان تبدیل کرد.
چندین عامل کلیدی برای موفقیت استونی بسیار مهم بود. استونی تاکید زیادی بر سواد فنی داشت و رویکردی فعالانه در پیش گرفت و سواد دیجیتال را ارتقا داد و اطمینان داد که همه به اینترنت دسترسی دارند. این شامل آموزش رایگان کامپیوتر به ۱۰ درصد از جمعیت بزرگسال و آموزش برنامه نویسی کامپیوتر به دانش آموزان از سن ۷ سالگی بود. در نتیجه، به نظر میرسد استونیاییها نسبت به استفاده از ابزارهای دیجیتالی بسیار بازتر به نظر میرسند و میتوانند به طور مؤثر از آنها استفاده کنند.
مهمتر از آن، استونی یک چارچوب قانونی و نظارتی ایجاد کرد که نوآوری را تشویق می کرد و اصطحکاک را برای توسعه فناوری کاهش می داد. استونی با ایجاد سیاستهایی که به نوآوری کمک میکرد، اکوسیستمی را ایجاد کرد که در آن بخشهای دولتی و خصوصی میتوانند در عصر دیجیتال رشد کنند.
در یک نسل، استونی به یک رهبر جهانی در حکومت الکترونیکی و همچنین آزادی شخصی و اقتصادی تبدیل شد. استونی نمونه ای از این است که چگونه کشورهای کوچکتر می توانند با استفاده از فناوری برای ارتقای جایگاه اقتصادی و سیاسی خود، از وزن خود بالاتر بروند. بیش از هر چیز، به عنوان یک یادآوری قدرتمند عمل می کند: کسانی که انقلاب های تکنولوژیکی را زود و با جسارت پذیرفته اند، همان هایی هستند که آینده را شکل می دهند.
امروز، ما در یک چهارراه مشابه اینجا در ایالات متحده هستیم. پیشرفت های سریع در هوش مصنوعی (AI) فرصتی منحصر به فرد برای ملت ها فراهم می کند تا خود را دوباره اختراع کنند. این فقط یک پیشرفت تکنولوژیک دیگر نیست. این نشان دهنده یک تغییر اساسی است که این قدرت را دارد که صنایع، حکومت و جامعه را به عنوان یک کل تغییر دهد.
با این حال، برای رهبری جهان، ایالات متحده باید انتخابی عمدی داشته باشد تا از این فرصت با بینش و جسارت استقبال کند.
برای اینکه ایالات متحده از پتانسیل کامل هوش مصنوعی استفاده کند، باید نوآوری بدون مجوز را در اولویت قرار دهد، بر رفع تنگناهای توسعه فناوری تمرکز کند و رویکردی شهروند محور برای حکومت را اتخاذ کند. این به معنای ایجاد محیطی است که نوآوری باز را ترویج میکند، جایی که موانع ورود نوآوران به حداقل میرسد و توسعه فنآوری با مقررات قدیمی خفه نمیشود.
پنجره فرصت باریک است. کشورهایی مانند چین در حال حاضر سرمایه گذاری های قابل توجهی برای تسلط بر این حوزه انجام می دهند. سوال این نیست که آیا هوش مصنوعی جهان را متحول خواهد کرد، بلکه این است که چه کسی این تحول را رهبری خواهد کرد.
اگر ایالات متحده هوش مصنوعی را با همان روحیه آینده نگری که استونی در اینترنت به کار می برد، بپذیرد، می تواند خود را به عنوان یک رهبر جهانی در توسعه، حکمرانی و نوآوری هوش مصنوعی معرفی کند. همچنین میتواند رویکرد اول شهروندی را تقویت کند که برای اطمینان از اینکه هوش مصنوعی بهجای کنترل به عنوان ابزاری برای توانمندسازی عمل میکند، حیاتی خواهد بود. اما ما باید سریع و قاطعانه عمل کنیم.
مسیر پیش رو بدون چالش نیست. با این حال، با یادگیری از تجربه استونی و اتخاذ رویکردی جسورانه و رویایی، ایالات متحده می تواند معمار عصر هوش مصنوعی شود. با انجام این کار، میتواند آیندهای را شکل دهد که در آن هوش مصنوعی به بشریت خدمت میکند، پیشرفت را پیش میبرد و احتمالات جدید را باز میکند – درست همانطور که استونی دههها پیش با اینترنت انجام داد.
کریستوفر کوپمن ستون نویس مهمان کوین تلگراف و مدیر عامل موسسه فراوانی است. او قبلاً مدیر اجرایی مرکز رشد و فرصت در دانشگاه ایالتی یوتا و پژوهشگر ارشد و مدیر برنامه سیاست فناوری در مرکز مرکاتوس در دانشگاه جورج میسون بود. او در حال حاضر یک محقق ارشد وابسته به مرکز مرکاتوس و عضو گروه کاری فناوری اطلاعات و فناوری نوظهور در پروژه شفافیت نظارتی انجمن فدرالیست است.
منبع : cointelegraph
